Bon bini allemaal,

Zoals elke keer weer een nieuwe update vanuit het altijd zo zonnige Aruba. Ofja altijd zo zonnige, door de week schijnt de zon, maar zodra ik mijn korte broek aan trek, dan is de zon weg. Ik ben er nog niet achter of dat aan mij ligt. Voorheen was dat wel zo, ik trok mijn broek, twee melkflessen zichtbaar en hup de zon weg. Maar nu heb ik benen in de kleur van Baileys, een hele lichte kleur bruin, dus hij zou al niet zo snel moeten verschieten. Iedereen hier moet nog wel steeds lachen, zodra ik zeg dat ik nog noooooiiit zo bruin ben geweest, ligt iedereen in een deuk. Ik moest daar een foto van knippen en eronder zetten nog nooit zo bruin geweest. Dat zou bijna een World press photo award kunnen winnen!

Maar goed dan maar weer even naar de belevenissen van afgelopen week op Aruba. Het kan zijn dat het niet meer allemaal klopt, maar dat komt door mijn hersenschudding. Wat je niet hebt kun je ook niet schudden, maar bij mij is er dus heel wat door elkaar gehutst met een uiteindelijke buts. Onze bedden zijn gewone eenpersoons bedjes. Nu ben ik denk ik teveel gewend geraakt aan mijn ruime tweepersoons bed, want het komt nogal eens voor dat ik op het randje lig, dat ik er net niet uitval e.d. Terug naar het verhaal, tussen het bed van mij en Remco in, staat een ladekast die net iets hoger is als mijn bed. Dus ik wil omdraaien in mijn bed, ik was half wakker (om half 4 's nachts), ik draai en denk in een kamerbreed bed te liggen, vol met mijn kop op de rand van die kast. Remco wordt wakker van de knal, weet niet wat er is gebeurd. Ik op dat moment ook niet, maar ik heb wel goed geslapen vanaf dat moment. Maar nu, ik heb hier kabouter klop in minne kop! Gruwelijk...

Het rare is dat ik van te voren ook al enkele dingen kwijt was. Zo stonden wij op een avond na het stappen bij onze auto, Remco was de BOB. Remco haalt het alarm van de auto, ergens horen we blieb-blieb, en we lopen naar onze zilvergrijze Yaris. Ik intussen half slapend op het dak van de auto en Remco maar morrelend aan het slot van onze auto. 'Ik krijg hem niet open', riep Remco. Na veel gefrot aan het slot, bleek dat onze auto erlangs stond. Ook een zilvergrijze Yaris. Dom... geen commentaar!

Het mooie van die parkeerplaats is dat er een vent uit Venezuela staat. Een kei stoere vent. Groot, zwart, (zijn beveiligerpak ook) en altijd met een big smile op zijn gezicht. Wat ook het enige zichtbare is 's nachts. Deze vent werkt elke dag/avond behalve woensdag dan slaapt hij en drinkt hij rum van 108%!!!??! Doet hij goed... we kregen het niet duidelijk gemaakt dat zoiets niet mogelijk was, maar volgens hem wel. 108% goede shit uit Venezuela niet van die slappe rommel van de lokale slijterijen. Maar verder wel een mooie kerel, geef hem een hand en hij helpt altijd met het zoeken naar een parkeervakje!!

Afgelopen zaterdag zijn we naar de plaatselijke markt geweest. Totaal gericht op toeristen, maar wel grappige spulletjes om te kopen e.d. Ik heb na 3 weken (nog nooit zolang volgehouden) een hekel aan mijn pet gekregen. Dus dan maar weer opzoek naar zo'n petje van Boerenbond Deurne. Maar die hebben ze hier niet, dus dan een echt hoedje van stro. Maar de plaatselijke hoedjes uit Aruba zijn groot!! Ik ben dan ineens 30 cm groter. Nu is het al geen pretje om net zo groot te zijn als mij. Die markt was gemaakt op personen kleiner dan 1.75 meter. Laat ik nu net 10 cm groter zijn. Vanwege de hitte hingen overal touwen met plastic erover. Ik heb de hele markt (ter grote van een goede supermarkt) met een scheve kop gelopen. Dus voor mijn twee broers... ga nooit naar een Arubaanse markt, dan lopen jullie met een scheve kop en gekromde knieën.

Daarna uiteraard even winkelen, op zaterdagochtend mijn grootste hobby. AAAARRGGH, maar het schoot al iets meer op in vergelijking met anders. Komen we bij de kassa, was er zelfs een vent die hielp met de boodschappen inladen. Ik snapte er alleen helemaal niets van. Hij begon over een doos. Ik zei 'ik heb helemaal geen doos', ja er zat er een achter de kassa, maarja of ze die grap daar waarderen. Hij nog een keer: ‘Wil je doos'. 'Ja, wat moet je nu met die doos', vroeg ik, 'Je moet blij zijn dat ik hier nog kom op zaterdagochtend!'. Uiteindelijk snapte ik het, hij wilde de boodschappen inladen in een doos, en hij vroeg of ik daar problemen mee had. Domme vraag, naar wij dachten, maar goed hij was behulpzaam.

Ik moet wel zeggen Arubanen zijn echt aardige mensen!! Afgelopen vrijdag, ofja elke vrijdag, hebben wij vrijdagmiddagborrel op het werk. Iedereen is uitgenodigd, inclusief klanten. Niet dat iedereen komt, maar voor een bedrijf waar 6 man werkt (ofja werkt...) waar uiteindelijk 15 man komt drinken. Vind ik dat een leuke manier van een afsluiting. Het was ook heel gezellig, maar zodra al die mensen wat aangeschoten raken, versta ik niets meer van wat ze zeggen. Dat Papiaments is dan echt niet te volgen. Gelukkig zijn er ook nog enkele die ook alleen Engels spreken, dus dan maar met hen wat slap zeveren.

Als laatste wil ik nog even terugkomen op een rare gewoonte die ze hier hebben. In Nederland is het in om je broek bijna op je enkels te dragen zodat iedereen je onderbroek ziet. Hier hebben ze die trend ook, maar op de een of andere manier dragen ze er hier geen onderbroek onder. Hier is het juist stoer om je bouwvakkerdecolleté te showen. Opzich wel leuk om te zien bij al die vrouwen hier, maar je hebt twee soorten Arubanen dunne en dikke! Je kunt je wel voortellen hoe ranzig het is om die forse dames te zien met zo'n centengleuf. Dat is geen centengleuf meer, dat is een papierbak!

Komt goed...