Bon Bini,

Hier istie dan weer, een nieuw verhaal vanuit Aruba. Wederom weer vol met belevenissen, spannende dingen, leuke momenten etc. Voor de eerste keer zelfs een verhaal over mijn stagebedrijf. Want inderdaad naast het leuke leventje hier, loop ik ook stage. Dat is dan wel weer het stuk waar ik het meest aan moet wennen. Maar dat lees je hieronder!

In ieder geval, deze week ben ik begonnen met het afnemen van mijn enquêtes. Samen met Gojo, de man van de bedrijfsleidster, ben ik verschillende grote klanten van Caribbean Bakery Supplies (CBS) afgegaan met de vraag of zij behoefte hebben aan halffabrikaten uit de broodindustrie. En zo ja, wil je dit gaan kopen bij CBS? Nu ga ik eerst even Gojo omschrijven. Gojo is een echte Arubaan. Iets kleiner dan mij, gruwelijk dun, kaal hoofd en altijd een zonnebril op voorhoofd (iets boven de ogen en net onder de haargrens, of zoals ik al zei 'welke haargrens?'). Hij is een echte latinomuziekmaker en hij kent werkelijk waar iedereen!! Het is net ons pap alleen dan op Aruba. Ons pap is alleen niet kaal, kleiner dan mij en zo bruin. Maar goed, ik dus samen met Gojo opstap. Overal via de achteringang naar binnen. Iets wat in Nederland absoluut niet kan i.v.m. voedselveiligheid, maar zoals Gojo zegt 'geen bang hebben'. Elke kok/bakker o.i.d die ik tegenkom moet ik uiteraard begroeten met BOX, die vuisten tegen elkaar is een echte hit. En allemaal zijn ze even aardig.

Het mooiste aan dit alles is, dat Arubanen altijd de tijd nemen om te praten. In Nederland zouden wij zeggen vul in die tijd ook even die enquête in, maar dat is toch nergens voor nodig. Daar moet ik dus volgende week voor terugkomen zodat ze nogmaals met ons kunnen zwetsen. En wat ik ook zeg, iedereen gelooft me. Blanke Hollanders hebben hier meer aanzien dan een Arubaan. Zij stralen iets uit o.i.d ik weet het ook niet, maar goed. Ik merkte het wel. We kwamen bij het Holiday inn, uiteraard weer via de achteringang. En opeens werden we aangehouden door de chef himself. Hij begon over van alles en nog wat, wat wij wel niet dachten een keuken was een schone zone, ik kon mijn lach niet inhouden, ik weet namelijk wel het verschil tussen hygiënisch keuken en een keuken waar een vogel rondvliegt die uit de pannen vreet!!! Maar goed... Uiteindelijk nam hij ons mee naar het kantoor waar hij uiteraard mijn enquête meteen invulde. Ik had wel gelijk, eerste de markt verkennen en dan pas komen met voorbeelden en prijzen. Hij vond het een goed plan. Daarentegen was hij ook de eerste Arubaan die snapte wat een marktonderzoek inhoud. Want bij alle andere waar ik langs ben geweest, denkt men dat ik volgende week al een vriescel heb gebouwd en mijn eerste spullen ga verkopen. Dus... (Bij deze een oproep aan Koning Koudetechniek??)

Een ander ding wat ik leuk vind op mijn stage is toch wel de vrijdagmiddagborrel die vaak ook op dinsdag, woensdag en donderdag plaatsvindt. Maar dan wel met mate, een of twee pilsjes en dan naar huis. Het is hier zeker wel gezellig, je raakt steeds meer ingeburgerd alleen het praten in het Papiaments valt niet mee. Gelukkig vinden zij het geen probleem om in het Engels te praten, en zij vinden het ook geweldig om op deze manier hun kennis van Nederlands weer wat op te rakelen.

Daarnaast zijn Remco en ik deze week gaan duiken. Echt geweldig!!!!!!! Na onze eerste theorieles, was het zaterdag tijd voor onze eerste twee lessen met duiken. Verschillende oefeningen hebben we uitgevoerd, en ik heb in mijn leven nog nooit zoveel kramp gehad. Dat bleek te komen door mijn stugge flippers i.p.v. de flexibele flippers van Remco. Maar goed het was geweldig. Na twee lessen waren we ook echt helemaal aan! Ik heb de zaterdagavond nog nooit zo goed geslapen. We kwamen 's avonds thuis. En bam... ik ben 's morgens om 8 uur pas wakker geworden, omdat we om half 9 Ajax-Twente gingen kijken.

En daarna kwam onze derde duikles. Voor mij de moeilijkste opgave. Zwemmen zonder masker, met alleen het ademhalingsapparatuur om je nek. Ik heb altijd al moeite gehad met het zwemmen onder water, vandaar dat ik mijn neus altijd dichtknijp. Onze leraar wist dat, dus hij was maar op 12 meter diepte gaan zitten, dan moest ik het wel proberen zonder mijn neus dicht te knijpen. En het is nog gelukt ook!!!! Alleen het momentje dat ik naar beneden zakte om op mijn knieën mijn masker op te zetten was erg benauwd, mijn neus liep namelijk helemaal vol. Maar toen mijn masker opstond en ik ham half leeg geblazen had met mijn neus kwam ik weer tot rust. Door mijn halve paniek actie hoefden we deze opdracht maar een keer uit te voeren!! GELUKKIG!! En daarna was het alweer tijd om af te zwemmen, onze eerste vrije duik waarbij Remco en ik elkaar in de gaten hielden. Op een diepte van 20 meter hebben we echt veel gezien. Aruba onder water is net zo mooi als boven water! Als het niet mooier is onder water! We hebben nog gelachen onder water, Remco maakte een grap met handgebaren en ik schoot in de lach. Tip een van duiken, lachen onder water is niet gemakkelijk!!! Maar hij deed het ook pas toen we nog maar op twee meter diep zaten, 10 meter voor het eindpunt!! Ik heb er in ieder geval gruwelijk om moeten lachen!!

Daarnaast gaf Remco aan zichzelf nog nooit zo schoon gevoeld te hebben na 2 uur onder water te hebben gezeten. Dus... Volgens mij schijten die vissen overal, dus ik weet niet waar ik overal doorheen gezwommen ben. Maar goed, jullie kennen mijn motto over vis vast wel.

Voor de rest van de week hebben we eigenlijk een relaxt weekje gehad, hier en daar een pilsje nuttigen, buurten met iedereen, sporten, genieten enz.

Alhoewel bij het sporten maak je ook wat mee!! We stonden op de loopband. Remco op de eerste, dan twee vrouwen, dan een kapotte loopband en dan ik. Ineens hoorde ik 'Hallo', met een zware bromstem! Ik rondkijken, niets. Nogmaals 'Hallo', weer rondkijken en nog steeds niets! Nu bleek dus dat die vrouw langs Remco een man was, een omgebouwde!! Ik heb echt in een scheur van het lachen gelegen. Zie je daar een vrouw, met alles wat ze heeft in een nepvorm, zegt ze 'hallo' met zo'n bromstem, stel je voor en denk in plaatjes!!! Je komt niet meer bij!

Als laatste wil ik nog even vertellen dat ik tot op heden nog steeds niet gewend ben aan het relaxte hier. Ik wordt gezien als een 'agressieve' chauffeur. Natuurlijk zie ik mezelf als een gewone doorrijder die het voorsorteren e.d. snapt. Gruwelijk je wordt hier gewoon helemaal simpel als je rondrijdt. 80 km wegen waar men gewoon stug 40 gaat rijden! Knipperlichten, als je uitlegt dat zoiets de doorstroming bevorderd, kijken ze je aan alsof ze water zien branden. En er staat hier 's ochtend gewoon een vent in het midden van de weg de krant uit te delen. En dan zeggen dat die files komen doordat iedereen tegelijk wegrijdt. Koekkoek, er staat daar een drol midden op de weg kranten uit te delen!!! Maar goed, misschien dat ik wat kalmeer. Het lukt me al aardig, ik doe niets geks, ik scheld alleen heel de auto vol!

Tot de volgende keer, ik zet binnenkort de onderwaterfoto's online!!

Komt goed...