Bon bini,

Zoals ik in mijn vorige verhaal had beloofd, een zwetsverhaal over onze belevenissen op Curaçao. Een ding wil ik vooraf al bekend maken, het was me het reisje wel. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel meegemaakt in vier dagen tijd. Maar ik heb wel ontzettend genoten in vier dagen tijd.

De woensdag was de dag van het vertrek, de gehele dag zouden wij beiden nog werken, om vervolgens vanuit mijn stagebedrijf te vertrekken naar de luchthaven. Na een intensieve werkdag op Aruba, was het tijd voor ontspanning. Het begon allemaal goed, Remco kwam te laat bij mij op het werk, hij stond namelijk in de file. De vakantiestress kon beginnen. Nadat we aangekomen waren bij de luchthaven, dachten wij dat we zo konden doorlopen, we hadden namelijk e-tickets. Dus, dan zijn we toch al ingecheckt?? Maar niets was minder waar, terug naar de incheckbalie en wachten. En op Aruba gaat alles zooooo langzaam. Ik dacht dat we het vliegtuig gingen missen, maar gelukkig zijn ze op Aruba zoooo langzaam, dat het vliegtuig vertraging had. Op naar de volgende stap, douane controle. Ik ben blij dat ik mijn broek en shirt nog aan mocht houden, maar bijna alles moest uit. Stond ik daar te wachten, ik dacht bij mezelf wat een lucht hier, iemand zijn voeten rotten weg. Ik vroeg aan Remco of hij het ook rook, antwoord hij; dat zijn mijn voeten, BAAAH.

Uiteindelijk konden instappen in ons vliegtuig. Helaas bleek de airco kapot te zijn. Verschrikkelijk een vliegtuig op Aruba zonder Airco, een sauna was er niets bij. Na een gezellige vlucht van nog geen 15 minuten landen we alweer op Curaçao. Waar Toto ons stond op te wachten, om ons te vervoeren naar onze nieuwe verblijfplaats, het appartement van Martien. Vol mooie verwachten kwamen we aan bij een villa, met daarbij twee ontzettend grote rottweilers AAARRGHH. Zoals de meeste van jullie weten, heb ik ontzettend veel schrik van honden die groter zijn dan mijn voet. Maar Toto kon ons kalmeren, dus gingen we naar binnen om de honden aan ons te laten wennen. Helaas bleek dit niet te lukken, wij konden niet aan hen wennen en zij niet aan ons. Op het moment dat een van die honden over Remco sprong, had ik het helemaal gehad en heb ik uitgelegd dat ik nog liever in een hotel slaap dan bij twee van die klerenverslindende kwijlbakken. Ik zag het al voor me, 's avonds thuis komen van de kroeg, en dan ruziën wie het eerste uitstapt. Ik kan wel blaffen, maar niet zoals zij dat kunnen.

Resultaat van dit alles, we moesten opzoek naar een hotel. Toto bracht ons naar een hotel waarvan hij dacht dat deze goedkoop en goed was. Maar helaas er was geen plaats voor twee Nederlanders. Het was namelijk hemelvaart en alles zat vol. Toto verklaarde dat hij weg moest, maar het moest ons ook wel lukken om alleen op zoek te gaan naar een hotel. Remco en ik opzoek naar een ander hotel, maar alles zat vol. Gelukkig spreekt iedereen op Curaçao Nederlands, dus het was niet heel moeilijk om je verstaanbaar te maken. Na een hoop gedoe, kwamen we aan bij het academie hotel, een leerschool voor scholieren op Curaçao die de horeca in willen. Heel leuk, maar wat een gestuntel. Maar goed, we hadden beide een heel goed bed, met tv, douche en airco. Dus slapen na al die stress!!

De volgende dag was het Hemelvaart, ofwel er was bijna niets open op Curaçao. Niemand wist waar we waren, want we zouden in het appartement van Martien zitten. We konden niet bellen om een of andere technische reden dus we waren in principe verdwenen. Een rare gedachten.

Dit alles mocht de pret niet drukken, wij wilden het eiland verkennen. Met onze nieuwe dikke wagen, een FIAT!!! Chincecento (net zo groot als een broodtrommel), met kapotte vering en meer vogelstront op de ruit dan dat er stront ligt op de dam in Amsterdam, gingen wij op survival. Heerlijk rondrijden en genieten. Uiteraard een strandje pakken en genieten van de vakantie. Het mooie was, op Curaçao is er een brug die de hoofdwegen verbind. Deze is belachelijk hoog. Op het moment dat wij met onze rammelbak deze brug opreden heb ik elke keer weer het gevoel gehad dat we net voor het hoogtepunt achteruit zouden rollen.

De avonden op Curaçao hebben we gevuld met het bezoeken van de plaatselijke feesttentjes. Je kunt wel uitgaan op Curaçao, dat staat vast. We lagen in Willemstad, dus we konden bijna overal te voet heen, ideaal. Helaas werd je wel om de 10 meter gestoord door zwervers. Dit was zo vies, zij rommelde in vuilnisbakken en wilde vervolgens iedereen een hand geven. In Willemstad had ik wel het gevoel dat ik in Amsterdam was. Overal van die herenhuizen, Nederlanders, Junkies en veel toerisme. Één avond zijn we naar een lokale Spaans/Colombiaanse kroeg geweest, zo lachen. We raakte aan de praat met iemand uit Sittard, die ons meenam naar deze kroeg. Je betaalde nog geen euro voor een pilsje. Het was er dan ook weer goor, een man kwam met ons buurten, je verstond er niets van het was namelijk in het Spaans. En op een gegeven moment moest hij niezen. Alles onder snot inclusief zijn handen, en hij moest en zou mij nog een hand geven voordat we vertrokken, bahbah, ik zei doe maar box, dat is veiliger.

Daarnaast hebben we ook de christoffelberg beklommen. 's Morgens om 6 uur vertrokken om niet in de hitte te zitten. We hadden al een waarschuwing gekregen de heenweg met de auto is net een achtbaan, dat klopt. Een groot gebied van heuvels, en dat moesten we bedwingen met onze fiat. Maar het is een fiat, dus die kunnen alles!!! De versnelling in zijn 1 en juu! Hij kwam overal, met moeite maar we hebben het gehaald. En dan de beklimming, ik heb nog nooit zoveel gezweet. Mijn shirt kon je halverwege al uitwringen, toen ik aan de top was, had inmiddels een rivier nagelaten. Maar het uitzicht mocht er zijn!! Zo mooi, ik houd van bergen!!

Op Curaçao hebben we ook gesnorkeld. Dit was wederom mooi, je gaat niet zo diep in vergelijking met duiken, maar je ziet nog steeds veel. Uiteraard ging dit gepaard met een hele hoop gegein. We hadden afgesproken om de duiktekens toe te passen. Dus het duurde niet lang voordat Remco aangaf dat hij zonder lucht zit. Je moet er bij geweest zijn, maar ik kwam niet meer bij. Daarnaast kun je ook duiken tijdens het snorkelen, maar je komt niet diep. Remco had helaas niet in de gaten dat je tijdens het duiken niet moet inademen in die snorkelbuis.

Kortom, we hebben een geweldig weekend gehad, maar we waren weer blij om op Aruba te zijn. Aruba is toch je tweede thuisland na 7 weken. Curaçao is groener en je hebt er meer bergen, wat het een ontzettend mooi land maakt. Daarnaast is het uitgaansleven in Curaçao wel beter. Maar het kan niet tippen aan de vriendelijkheid en persoonlijkheid van Aruba.

Nu ga ik weer flink aan de slag met betrekking tot mijn stageopdracht. Nog 4 weken stage op Aruba en dan richting Amerika!! De tijd vliegt!! Ik houd jullie op de hoogte!!!

Komt goed...