Bon Dia allemaal,

Na een intensief reisje naar Curaçao, is het natuurlijk weer de hoogste tijd om in te burgeren in de Arubaanse leefwereld. Je merkt na een lange tijd dat je inderdaad ingeburgerd raakt. Je weet voortaan alles te vinden, je hebt ontzettend veel gezien en de barvrouwen weten voortaan wie je bent!

Maar eerlijk is eerlijk, ik heb elke week ontzettend veel zin om weer te gaan werken! Elke zondag avond denk ik, jammer dat het weekend weer voorbij is, maar ik denk ook lekker weer aan het werk. Het is hier ook gewoon enorm gezellig!! Een hoop gezever en gezwets over van alles en nog wat!! Echt heerlijk! Zelfs het slap zeveren in het Engels lukt me, ik zwets bij het personeel de oren van hun kop af. Het ergste, zij doen dat ook bij mij. We hebben al geregeld onder de tafel gelegen van het lachen. Alleen al door de misverstanden ooit in het taalverschil. Ik zal eerst even een introductie geven. Elke morgen wordt ik opgehaald door Danny en Gabriel. In het busje van Caribbean Bakery Supplies komen zij mij ophalen (Ik voel me net een bouwvakker). Heel grappig want het is een tweepersoonsbusje en voor een kleiner persoon is er een derde stoel in het midden gebouwd. Maar ik ben de grootste van ons drieën, maar zij zijn nogal fors gebouwd. Resultaat, ik moet in het midden met mijn kop schuins omdat ik anders tegen het plafond zit. In de bochten kan er overigens niets gebeuren ik zit klem tussen de twee betreffende personen!! Maar op dat moment begint de lol!! Afgelopen week zei ik tegen Danny 'Look, there you have the kok of Madam Jeanette'. Wanneer je dit opzoekt in een Engels woordenboek, maar dan geschreven met een C, dan snap je waarom wij niet meer bijkwamen van het lachen!! Foutje bedankt!!

Daarnaast ben ik deze week weer opstap geweest met Gojo. Zeer gezellig, alle klanten af en een beetje een verkoopverhaal ophangen van onze nieuwe tak, hotelwaar en hotel equipement. Ik had mezelf al bijna uitgenodigd voor een etentje bij de hoofd verkoop van het Westin Hotel. Zij kon ontzettend goed koken, maar ze stond er niet voor open om een Gringo uit te nodigen. (Ik ben de Gringo van het eiland, dat betekend, een witte jongen met blond haar en blauwe ogen, dat is iets wat niet vaak voorkomt op Aruba). Helaas helaas, maar goed we hebben wel weer gelachen. Vooral bij het wachthuisje waar je jezelf altijd moet melden. Die vrouw achter de balie weet mijn achternaam voortaan. De eerste vijf keer ging het van Qué, Qué (wat, wat of Hè, Hè), maar als ik mezelf nu meld gaat het altijd van, MAAS I know you, your mister Maas!!! En als blanke jongen kom je hier overal intelligent over (Dat zou je niet zeggen met mijn spelvouten in mijn verhalen). Maar het is echt waar! Nog een leuk feitje, Gojo is een bijnaam van hem. Eigenlijk heet hij Pedro. Ik vond het wel een aparte verandering, maar iedereen noemt hem Gojo. Daarnaast spreek ik het fout uit, ik doe het op zijn Brabants, met een zachte g, maar het moet dus met de g van Go.

Afgelopen week heb ik zelfs meegeholpen in het magazijn. Ik lig heel goed op schema met mijn verslag e.d. dus ik denk ik ga ze achter maar eens helpen met zakken sjouwen e.d. Heerlijk, eindelijk weer eens intensief werken. Voor de middag heb ik nog even op het kantoor gewerkt, maar na de middag heb ik mijn werkkloffie aangetrokken, ofwel een zwembroek, sportschoenen en een shirtje van Caribbean Bakery Supplies. Ik heb mezelf nog nooit zo kapot gezweet in een korte tijd. Ik had in totaal drie zakken van 25 kg versjouwt en ik zweette mezelf al helemaal kapot. Maar wat heb ik gelachen daar. Samen met Danny, die ook op kantoor zit, maar voor de gelegenheid ook meehielp, hebben we van alles verzet e.d. Systematisch werken zit er niet in, we moesten dozen van een pallet verplaatsen naar een stelling. Door een gangetje waar je net doorheen kon. Ik zou zeggen, een iemand loopt, de andere stapelt. Maar nee, met z'n drieën op en neer lopen. Waardoor je elkaar steeds weer in de wegliep. Tot ik zei, ik ga daar staan en jullie geven die dozen aan. Maar toen liepen ze elkaar nog steeds in de weg. Echt een grappig gezicht. Daarnaast, net ambtenaren hier. Kijken hoe iemand anders werkt, dat doen ze het liefste. Zo grappig is dat. De twee magazijn medewerkers staan elkaar weg te duwen bij een palletwagen om deze naar binnen te mogen duwen. Het liefste doen ze het beide niet, maar ik stond te kijken hoe ze het gingen aanpakken. Ik had namelijk de pallet volgeladen en zij zouden hem wel even wegzetten. Het eindresultaat was, een pallet scheef in de stelling en een kromgetrokken palletwagen van het getrek en geduw. Maar na zo'n intensieve dag van werken (lang geleden dat ik zo hard gewerkt heb, waarschijnlijk was de laatste keer bij Marco Gas), smaakte het bier wel lekker. Want na hard werken komt uiteraard de vrijdagmiddagborrel!! (Leuke foto's volgen nog).

En uiteraard volgt het weekend weer. En eigenlijk hebben we veelal hetzelfde gedaan als anders, gezwommen, in de zon gelegen, bier gedronken, heel veel gelachen, gesnorkeld enz. enz. We zijn voortaan bekende op Mumbaa beach, ik hoef niet eens meer te zeggen wat ik wil hebben ze weten het direct. Mumbaa blijft een van de betere tentjes. Afgelopen zondag kwam er weer een megagoed bandje optreden. Zij maken zeker wel een sfeertje. En eindelijk een keer wat rock muziek, want dat kennen ze hier niet. Daarnaast hebben we van het weekend ook mijn reactievermogen getest. Hij is nog steeds goed. Wat er gebeurde... Ik lag te slapen en op een gegeven moment hoorde ik een doffe klap. Ik dacht er breekt iemand in, dus ik vlieg uit mijn bed, eerste reactie was slaan op de deur om de desbetreffende persoon weg te jagen en dan opzoek naar een lamp. Ik stond al klaar in mijn Judostand om de inbreker naar buiten te vegen, was er niemand. Remco was intussen wakker maar nog steeds versuft, en vraagt wat ik aan het doen ben. Ik zeg 'hoorde je die knal niet'. Zegt hij, 'aah ik dacht ik heb zo'n last van mijn elleboog, ik ben tegen die kast hier aangeknald'...Gruwelijk...

Ook ben ik dit weekend naar de kapper geweest. Het mocht er wel weer eens af. Ik zat nog te twijfelen om ze te millimeteren, maar ik zou mijn kop helemaal verbranden waardoor ik toch maar heb gekozen voor een 'normaal' kapsel. Die vrouw vroeg wat mijn vader voor werk deed, ik denk ik zal maar niet uitleggen wat hij doet, hij is gewoon kapper (klopt toch!!). Had ik beter niet kunnen doen, alsof ik verstand heb van al die dingen. Ze vroeg honderduit over hoe onze kapsalon eruitzag e.d. Maar ze deed wel extra haar best, want als mijn vader het zou afkeuren moest ik het haar laten weten ;). Ik heb nog nooit zo lang bij de kapper gezeten!!

Dit was de update voor deze week weer, volgende keer kunnen jullie weer nieuwe verhalen lezen. Het zal wel spannend zijn we gaan namelijk duiken vanaf een boot, op een plek waar zeeschildpadden zijn. En die moet ik hebben gezien voordat ik terugkeer naar Holland. We zitten hier niet meer zo lang dus ik moet opschieten. Jullie lezen het de volgende keer, en bedankt voor de leuke reacties van de afgelopen keer. Ik vind het altijd leuk om deze te lezen!!!

Komt goed...